Dzika Dziewczynka. Ilustrowana książka dla dzieci, młodzieży i dorosłych.

Dzika Dziewczynka – ilustrowana książka o powrocie do siebie, natury i tego, co w nas pierwotne.

Gdzieś głęboko w lesie — i gdzieś bardzo blisko w Tobie — biegnie Dzika Dziewczynka.

Lula wyrusza w drogę.
Przez drzewa, szum rzeki, szepty liści.
Szuka tego, co zgubiła… a może tego, co zawsze w niej było.

To książka, którą się nie tylko czyta.
To książka, w którą się wchodzi.

Obraz i słowo prowadzą tu cicho –
jak ścieżka między drzewami.
Bez pośpiechu.
Bez odpowiedzi podanych od razu.

To opowieść o:

• wrażliwości
• naturze
• byciu bliżej siebie

I o tym, że czasem trzeba zajść daleko,
żeby wrócić.

Dla dzieci i dorosłych.
Do bycia razem.

DLACZEGO WARTO

• wycisza i zatrzymuje
• rozwija wyobraźnię i wrażliwość
• zaprasza do rozmów (i do ciszy)
• zostaje na dłużej niż jedna historia

O KSIĄŻCE

Autorka i ilustratorka: Natalia Anna Kalisz-Odorowicz
Seria: Pieśni Drzew

RECENZJE

Baśnie. Baśnie? No właśnie. Bo Dzika Dziewczynka to Baśń. Baśń poetycka. A nawet wiersz – baśniowy. Wzmocniony impresją ilustracji. A wszystko to przypomina o zagubionej funkcji serca, o duszy i wytchnieniowym stanie rozumu – wyobraźni.
Dzika Dziewczynka – to wołanie. To wezwanie. Ale piękne. I użyteczne. Bo niosące nieśmiały cień nadziei.

Andrzej Poniedzielski

Dla dorosłych, by dorośli do bycia dziećmi, dla dzieci, by za szybko nie dorosły, dla młodych, by starych baśni się nie bali, i dla wszystkich innych, by razem odkrywali świat... Ta książka jest o tym, by nie tracić żadnej chwili, kontaktu ze sobą, z wyobraźnią, fantazją i owym światem, który bywa zarazem prosty i skomplikowany. Oddać się radości! Jak pokazuje Dzika Dziewczynka, świat to kosmos, kosmos to świat; jest duży, większy, czasem bardzo mały, wspaniale wspaniały, zwykły i zawiły. Wiatr, woda, akwarele, podszepty liści. Kryją i odsłaniają się w słowach, barwach, w opowieści. Oglądajcie, wąchajcie, czytajcie tę książkę tak, jak chodzi się po lesie – między wierszami. Szukajcie treści, oddechu... prześwitu wolności, klucza do słabości, krok po kroku, po ziemi stąpając pewnie i ostrożnie, wsłuchując się w drzewa, w melodie dawnych narracji, czując w powietrzu zapach korzeni, woń wariacji. Bądźcie cierpliwi, a znajdziecie ogień dziecięcej, ludzkiej afirmacji!

Krystian Darmach | miejski kot, badacz kultury, pracownik UŁ, rockers