Sonja o sobie pisze tak: Zawsze w pewnym sensie zajmowałam się ilustrowaniem, chociaż jeszcze tak tego nie nazywałam. Zawsze wypełniałam moje szkolne zeszyty małymi rysunkami i tworzyłam prezenty oraz kartki z życzeniami dla rodziny i przyjaciół. Dopiero na studiach zaczęłam naprawdę myśleć o ilustracji jako o karierze. Połączenie mojej pasji do rysowania z pasją do opowiadania historii wydawało się wtedy znacznie bardziej atrakcyjne i odpowiednie niż cokolwiek innego, co mogłam sobie wyobrazić.

Aby poprawić swoje umiejętności wyrażania się wizualnie, zaczęłam prowadzić graficzny dziennik. Moim celem było wyrażenie emocji lub pomysłu oraz uporanie się z codziennym życiem.

Warto zauważyć, że byłam wtedy dość młoda, więc wewnątrz mnie działo się wiele emocji, gdy próbowałam zrozumieć świat i ludzi wokół mnie. Rzadko pokazywałam te rysunki komukolwiek, dzięki czemu mogłam rysować bez potrzeby osiągnięcia perfekcji. Po prostu chciałam uchwycić to, co czułam w jednym małym szkicu.

Teraz jestem zatrudniana do projektów z właśnie takim celem: wywoływać emocje. Tworzyć ilustracje, z którymi każdy może się emocjonalnie utożsamić. Opowiadać czyjąś historię za pomocą obrazów.

Jest tak wiele rzeczy, które uwielbiam w ilustracji, że naprawdę trudno mi powiedzieć, co lubię najbardziej. Każdy etap ma swoje naprawdę cudowne momenty. Na początku jest tylko pusta strona, pustka do wypełnienia, i zaczynam badanie historii lub tematu. W ten sposób uczę się również wielu innych rzeczy. Dzięki Jaśmince, uczę się o świniach i ich życiu.

„Świnie są naprawdę bardzo inteligentne. Lubię pokazywać przez tę książkę, że świnia to coś znacznie więcej niż tylko boczek.” Dokładnie tak: chodzi o poznanie postaci. To nie do końca tak, że wymyślam coś nowego, raczej mam wrażenie, że ta postać już gdzieś istnieje, czeka na mnie, żebym ją wydobyła i ożywiła na stronie. Podążam za wskazówkami i pomysłami, starając się znaleźć idealne dopasowanie do opowiadanej historii. I nagle na mojej stronie pojawia się coś żywego. Ktoś, z kim jestem bardzo blisko. To jest bardzo satysfakcjonujące, cały ten proces, łącznie z trudnościami

Jaśminka przyciągnęła moją uwagę, ponieważ pokazuje, że w wielu przypadkach nie traktujemy zwierząt tak, jak na to zasługują. Zwierzęta muszą być szanowane i uważane za godne. Czują i wiedzą o wiele więcej, niż niektórzy z nas myślą. Świnie są naprawdę bardzo inteligentne. Podoba mi się, że dzięki tej książce mogę pokazać, że świnia to coś znacznie więcej niż tylko boczek.

Świadomość żywieniowa to ważny temat i uważam, że warto wiedzieć, co się je, skąd to pochodzi i co jest potrzebne do wyprodukowania tego jedzenia.

Dorastając na wsi, wiedziałam, skąd na moim talerzu bierze się jedzenie, z małych i przyjaznych gospodarstw w okolicy naszego domu. Nie sądzę, że każdy musi być wegetarianinem, ale myślę, że świat byłby lepszy, gdyby więcej ludzi zatrzymało się na chwilę, by zastanowić się nad tym, co kryje się za tym posiłkiem. Jaśminka zmusza do takiej refleksji.